a short introduction / korte introductie


Untill some years ago, painter Eric de Nie was teaching at The Royal Academy of Fine Arts in The Hague and the Amsterdam School of the Arts. From 2004 to 2009 he was member of the Board of Advice of the Utrecht School of Fine Arts. He received several awards, including the Europe Prize for Painting from the city Oostende in Belgium in 1976. In 2009 was published his monography 'Eric de NieSequenza' text (D/E) Han Steenbruggen, published byTAB.
In 2010 his work will be represented by Galerie Priveekollektie at Miart Milan (It). He has had many national and international exhibitions of his work. Recently in the galleries: Priveekollektie Heusden a/d Maas, K09 Groningen, Maria Chailloux in Amsterdam, Seasons Galleries The Hague, Arti Capelli Den Bosch, and Inga Kondeyne Berlin(D), William Wauters Oosteeklo(B). One-man shows in 2009 at the Museum Belvédère Heerenveen and the 'StadtGalerie' of Osnabrück D. In 2007 he was part of the show 'Gestures of Paint' at the Groninger Museum.
Several museums, as the Stedelijk Museum of Modern Art in Amsterdam, Museum Boymans Van Beuningen in Rotterdam, the Frans Halsmuseum in Haarlem, the Gemeente Museum The Hague and Graphische Sammlung Albertina Vienna(Au) own his works. Together with the pianist Kees Wieringa he has given live-painting performances “Canto Ostinato" in the Beurs van Berlage in Amsterdam,"The Creation' in Theater Zeebelt in The Hague and “Morton Feldman Session” in Studio Grasland Haarlem ( on DVD by Marja Sonneveld/Sonimage)


Tot voor enkele jaren was Eric de Nie o.a. docent schilderen aan de Haagse Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten en de Amsterdamse Hogeschool van de Kunsten. Van 2004 tot 2009 was hij lid van de Raad van Advies van de Hogeschool van de Kunsten van Utrecht, Autonoom. De Nie ontving diverse prijzen, waaronder de Europaprijs voor schilderkunst van de stad Oostende, België in 1976. In 2009 verscheen de monografie 'Eric de NieSequenza' tekst (N/E) Han Steenbruggen, uitgave TAB.
In 2010 wordt zijn werk vertegenwoordigd door Galerie Priveekollektie op Miart Milan (It).Hij had diverse exposities van zijn werk in binnen en buitenland. Solo's in 2009 in Museum Belvédère Heerenveen en de StadtGalerie van Osnabrück D. Recentelijke solo's bij de galeries: Priveekollektie Heusden a/d Maas, K09 Groningen, Maria Chailloux Amsterdam, Seasons Galleries Den Haag, Arti Capelli Den Bosch, Inga Kondeyne Berlijn D. William Wauters in Oosteeklo B. In 2007 nam hij deel aan 'Gebaren van Verf' in het Groninger Museum.
Diverse musea zoals Stedelijk Museum Amsterdam, Museum Boymans Van Beuningen, Frans Halsmuseum Haarlem, Gemeente Museum Den Haag, en Graphische Sammling Albertina Wenen hebben zijn werk in de collectie. Met o.a. pianist Kees Wieringa en fimmaakster Marja Sonneveld heeft hij live- schilder performances gerealiseerd voor publiek in Beurs van Berlage in Amsterdam, Theater Zeebelt Den Haag en Studio Grasland te Haarlem (op DVD door Marja Sonneveld/Sonimage)



De Nie has a very personal method to compose his paintings. At first he chooses three to five, sometimes even six, colors of (diluted) paint that he drips on the canvas one by one. He arranges a pattern of stripes by an almost mathematical system, ‘out of an agreement with myself’ as he calls it. After using all of the colors the sharp lines get faded out with half-wet pencils in different sizes, causing the colors to blend and resulting in a richer pallet of colors. For the second and following layers the artist uses the same colors again, this time liberated from the earlier restriction of the system as De Nie reacts to the consequences of his previous actions in a more coincidental way. The process results in a universe of layers, that seduces the spectator to wander around in the painting endlessly.

The artist developed this method in the last fifteen years. Growing unto more refinement at first to subsequently (partly) throw that overboard by wiping the lines away, the style of De Nie evolved over the years. Nevertheless his paintings show a very characteristic manner. The motives of vibrant lines are hard to see through and make you wonder if they are either randomly arranged or organized according to an ingenious pattern. A mystery that is caused by the combination of the tightness of the systematic starting point, the dynamic appearance of the partly faded stripes and the more reactive way of painting in the later phase.

A major inspiration to De Nie is music, especially experimental jazz and composed contemporary music. In the past some of the titles of his work referred to pieces of music by his favorite composers, such as Giacinto Scelsi, Morton Feldman and György Ligeti. Also in performances, in which he painted while listening to music, the reference is clear. In this kind of music De Nie ‘hears a feeling’ that suits his way of painting. The aspect of increasing and fading is strongly present in his recent paintings, as the concentration of lines expands or the colors are more bright at one point and less dense or intense in the next area. Opposite to the work he made before 2005, which showed a more all-over way of painting with less accents, his latest work shows more range in rhythm and emphasis, providing an experience of space and time to the spectator. De Nie himself likes to certify his work as lyrical: ‘By that I mean the reminding of a lyrical feeling by looking at my work. My paintings are pieces of music in color.’

edited by Laura Ramos Bello, 2011

Gallery Priveekollektie Heusden a/d Maas NL

texts fragments / tekst fragmenten/NL / Deutsch

“( ) ( ) For his paintings with vertical drip-lines, particularly, with the horizontal and square formats, De Nie achieves a new synthesis whereby in addition to time and space, also motion plays a determining factor. The spatial experience in these works is positively activated by a seemingly subtle interaction of some colors jumping to the foreground and others fading into the background as long as the moving eye - from left to right - is fixated on the painting.While trying to create the illusion of a rhythmically swaying surface, however, from a distance, the tight succession of paint lines gives the impression of an optical effect, because the intense gaze of the concentrating eye has difficulty keeping the gaze focused ( ), the lines appear to be dancing and quivering in accordance with the rhythm of the colors. In these paintings, associations with music unconsciously come into play.( )
"However, quite suddenly, I started to understand it’s direct relationship. As a matter of fact, in my work every color has it's own sound and when all these colors blend into one they form rhythmic melodies. That's pure music, music on canvas".From that moment on, De Nie starts to seriously engage himself with the synthesis and emotional connection between the art of painting and music which results in performances.
( )”

By Han Steenbruggen, director Museum Belvédére Heerenveen NL ( from ‘Sequenza 7’ 2009)

Eric de Nie Sequenza


"( )De Nie hanteert voor de schilderijen met verticale stroomlijnen zowel staande als liggende formaten, maar bereikt vooral in de lange, horizontale en vierkante formaten een nieuwe synthese, waarin behalve tijd en ruimte ook beweging een bepalende factor is. De ruimtelijke beleving wordt in deze werken nadrukkelijk geactiveerd door een subtiel verloop van schijnbaar naar voren tredende en wijkende kleuren, dat zich aan het oog voltrekt gedurende de tijd die de natuurlijke kijkbeweging – van links naar rechts – in beslag neemt. Schept de kunstenaar hiermee de illusie van een ritmisch golvend oppervlak, de dichte opeenvolging van verflijnen wekt van enige afstand de indruk van uiterst beweeglijke structuren – een optisch effect dat wordt bewerkstelligd doordat het oog bij intensief en geconcentreerd kijken moeite heeft de blik scherp te houden –. lijnen lijken te trillen en te dansen volgens ritmen van kleur. De associatie met muziek dient zich in deze schilderijen dan ook onwillekeurig aan.( )
“Maar vrij plotseling begreep ik toen de directe verwantschappen. In mijn werk heeft toch elke kleur z’n eigen klank en smelten al die kleurklanken samen tot ritmische melodieën. Dat is pure muziek, muziek op doek.” Vanaf die periode begint De Nie zich bewust bezig te houden met de synesthesie en emotionele verbanden tussen schilderkunst en muziek, hetgeen uitmondt in een aantal performances.

Han Steenbruggen, directeur Museum Belvédére Heerenveen ( uit 'Eric de Niesequenza' hoofdstuk 7’ 2009)

Eric de Nie Sequenza

‘All that painting produces is at my disposal’, Eric de Nie once told a critic. His work takes an ambiguous position in the field of painting. His fascination with the substance itself, the paint, is evident. Using a siphon, he applies doses of diluted paint to the edges of the canvas and lets the substance run down. The direction of the paint is determined by the position of the canvas. It is not only chance and gravity that determine the line; occasionally, the artist intervenes with a steering hand. The material can do as it pleases, but is given deliberate structure at the same time. Substance and gesture result in a form without any figurative or other reference. De Nie’s canvases always have a linear or layered structure, with an alternating rhythm created through the use of various colours. Still, one cannot escape the atmospheric effect of the compositions or the spatial illusion evoked by his grids. Within his oeuvre we find works ranging from contrasty black-and-white compositions to Monet-like tones. He is not a mere formalist. Metaphysical and mystical dimensions have been ascribed to his work. And indeed, the specific coastal light, the sun-drenched silence around his summer studio in Italy, where the maritime light flows along the slopes, as he phrases it himself, bring him into a certain state of being, providing new impulses constantly. Often unwittingly, the accompanying sensations affect form and colour of his work, contributing to its content. In a certain way, his abstract minimalism is drenched in the classical painter’s theme of light. De Nie creates a pattern that allows him on the one hand to explore the physical qualities of the surface, and on the other to linger in it, wandering, as it were, through illusionary spaces inside and outside the painting. Eric de Nie’s work balances on the border of contradictions.

Text by Marijke Uittenbroek, enclosed in the edition 'The Speed of Colour', IS-Projects, Leiden 2008

“Al wat de schilderkunst voortbrengt staat mij ter beschikking” zo vertelde Eric de Nie eens aan een criticus. Zijn werk beweegt zich op een dubbelzinnige manier op het gebied van de schilderkunst. Enerzijds is er een duidelijke fascinatie met het materiaal zelf, de verf. Hij doseert verdunde verf met behulp van een spuitfles aan de randen van het doek en laat de substantie van boven naar beneden lopen. De looprichting wordt bepaald door de positie van het doek. Het zijn niet alleen toeval en zwaartekracht die de lijn bepalen; af en toe grijpt de schilder in met een sturende hand. Het materiaal mag zijn gang gaan, maar er wordt tegelijkertijd bewust structuur aan gegeven. Materie en gebaar resulteren in een vorm zonder figuratieve of andere verwijzing. De Nie’s doeken hebben altijd een lineaire of gelaagde structuur, met een wisselend ritme dat ontstaat door het gebruik van verschillende kleuren. Toch kan men zich niet ontrekken aan de sferische werking van composities of de ruimtelijke illusie die zijn rasterwerken oproepen. We vinden binnen zijn oeuvre doeken in contrastrijke zwart-wit composities tot impressionistische Monet-achtige tinten. Louter formeel is hij niet. Aan zijn werk werden al eens metafysische en mystieke dimensies toegeschreven. En inderdaad, Het specifieke licht langs de kust, de zonovergoten stilte rondom zijn zomeratelier in Italië, waar het zeelicht langs de hellingen vloeit, zoals hij dat zelf formuleert, brengt hem onwillekeurig in een bepaalde staat van zijn en levert hem voortdurend nieuwe impulsen op. De daarbij behorende sensaties beïnvloeden veelal onbewust vorm en kleur van het werk en bepalen zo mee de inhoud ervan. Zijn abstracte minimalisme is op een bepaalde manier gedrenkt in het klassieke schildersthema licht. De Nie creëert een stramien waarop hij enerzijds de fysieke kwaliteiten van het oppervlak kan exploreren en waarin anderzijds kan verwijlen als het ware zwervend door illusionaire ruimten binnen en buiten het schilderij. Het werk van Eric de Nie beweegt zich op de grens van tegenstellingen

Marijke Uittenbroek tekst bij de prenten uitgave 'Speed of Colour', IS-projects Leiden 2008

“What I particularly appreciate in Eric de Nie’s paintings is the deliberate gesture of paintwork. His approach is exemplar of the operational potentialities of liquid on canvas. Substances are poured into joyous grids refraining from direct associations with representational restraint. They rather advocate a felt conception of visual experience. Material consciousness takes command, allowing for the urgent reality of the streaming. The work is done to reassert transience and process as prior to form and product. The intuitive, dynamic performance serves as a lodgement where inventiveness and pigments fuse. De Nie does not aim to represent a fixed ‘something’. His is an involvement in process, that is, in an ever shifting referent – events coming into rhythmic being. ( )”

By Jan van Heemst, Amsterdam NL( from preface of ‘Laufbilder|Run the Paint’, catalogue 2009)

Was mir besonders an den Gemälden von Eric de Nie gefällt, ist diese charakteristische Gestikulation seiner Malerei als delikates Verfahren. Seine Haltung basiert auf einer wirksamen Verbundenheit von Trocknung und Flüssigkeit: er beschäftigt sich mit verdünnter Farbe, die er von den Seiten her bedachtsam über die Leinwände herantröpfeln lässt. Diese Farbströme laufen zartschimmernd oder kraftvoll über Bildfläche, die sie entgegenarbeiten, so dass ihr Rinnen in delikaten Patronen von Streifen und Gittern niederschlägt.

aus dem Englischen übertragen und neu bearbeitet von AndréLindhorst (‘Laufbilder|Run the Paint’, Katalog 2009)

“( )Eric de Nie’s works appear to be the heralds of some newly to be defined typologies of architecture. They emerge from artistic experiments on the picture surface whose diversity becomes manifest as a serial rhythm of the spatial. These pictures seem resolved to give up their planar materiality with an urgency gradually waxing from the plane, in order to be able to gain access to the spatial. Suddenly between the lines, additional lines, unexpected slots, or open cracks may be assumed. Whatever comes to light here, it manifests a declared belief in the indefiniteness of space, if not of cosmic space. What became manifest as an insight at first, is getting noticeably enlarged into a vista.( )”

By Dirk Mantzke, Osnabrück D (from ‘Construction of Atmosphere’ essay in ‘Laufbilder|Run the Paint’, catalogue 2009)

Eric de Nies Arbeiten scheinen Vorboten neu zu bestimmender Architekturtypologien zu sein. Sie entstehen aus künstlerischen Experimenten auf der Bildfläche, deren Vielfalt sich als serieller Rhythmus des Räumlichen offenbart. Diese Bilder scheinen ihre flächige Materialität aufgeben zu wollen, um mit langsam aus der Fläche entwachsender Dringlichkeit ins Räumliche gelangen zu können. Plötzlich lassen sich zwischen den Linien weitere Linien, unerwartete Schlitze, offene Fugen vermuten. Was sich hier auftut, offenbart ein Bekenntnis zur Unbestimmtheit des Raumes, beinahe des kosmischen Raumes. Was sich zunächst als Einblick offenbart, erweitert sich zusehends zum Ausblick.

Prof.Dipl.-Ing. Dirk Mantzke, Osnabrück D (aus‘Konstrukt Atmosphere’ essay in ‘Laufbilder|Run the Paint’, Katalog 2009)


”I want to transform my perception of the music into an autonomous image next to the music and within the world of abstract painting.
Rhythmic lines and vibrating colours turn into a score"

“When I start painting on music, I put myself in a condition whereby the length of the musical composition becomes a paradigm for the space of the canvas.”



"Ik wil mijn werk laten 'beeldklinken', alsof ik binnen de wereld van de abstracte schilderkunst een equivalent van een muzikale perceptie oproep. Ritmische lijnen en vibrerende kleuren vormen een partituur".

"Wanneer ik begin te schilderen op muziek, breng ik mijzelf in een toestand waarbij de lengte van de muzikale compositie als het ware de ruimte van het schildersdoek aangeeft."


For the most part, my work displays a grid-like structure. On a monchrome background, I let flowing paint-lines in one or more colours drip down the canvas. By manipulating the surface a rhythmic stream unfolds from right angled lines, one over another, producing a variation of flat spatial activity. Aside from that, it is not only about the informal act by which the formal order of the painting is constructed. The fortuitous course of the lines also affects the design. The result is a spatial transformation of the flat surface which offers a variety of visual enjoyment as well as an enticement to contemplation.

Eric de Nie, September 2000

Mijn werk toont meest rasterachtige strukturen. Op een monochrome ondergrond laat ik vloeiende verflijnen in één of meerdere kleuren naar beneden druipen. Al draaiend ontstaat zo een ritmisch stramien van haaks op elkaar staande lijnen met een wisselend vlakke en ruimtelijke werking. Het gaat daarbij niet alleen om de informele handeling waarmee de formele ordening van het schilderij wordt opgebouwd. Het toevallige verloop van de lijnen tast die ordening ook aan. Het resultaat is een ruimtelijke transformatie van het platte vlak dat zowel een wisselend visueel genot schenkt als uitnodigt tot contemplatie.

Eric de Nie september 2000

SEQUENZA - Han Steenbruggen Proloog | Prologue

click here